Interviews met AECFest-makers

Een innovatief en meeslepend werk waarin dans en technologie samenkomen

We spreken met Aoi Nakamura en Esteban Kecoq, co-founders van AφE en de bedenkers van LILITH.AEON.

“LILITH.AEON is ontstaan uit verdriet. Uit de bijzondere stilte die volgt op een verlies, de manier waarop iemands aanwezigheid in onze herinneringen blijft hangen, de dingen die hij of zij heeft aangeraakt, de geluiden die hij of zij maakte, de indruk die hij of zij in een ruimte achterliet. We merkten dat we onszelf vragen stelden waarop we geen antwoord konden geven: waar gaat iemand heen als hij of zij er niet meer is? Wat blijft er over? Wat als er iets zou kunnen blijven? En wat is de betekenis van het leven, de dood en wat daar tussenin ligt? De vraag breidde zich al snel uit tot niet alleen de mens, maar ook tot beschavingen, talen, tijd en de natuur.”

Lees het interview (in het Engels)

Een tien jaar durend project waarin documentaire en hedendaagse dans worden gecombineerd

We spreken met Choy Ka Fai, multidisciplinair kunstenaar en regisseur van SoftMachine: The Return.

“SoftMachine ging in 2012 van start, voortkomend uit de wens om het choreografische landschap van Azië in kaart te brengen en inzicht te krijgen in het proces dat schuilgaat achter wat we op het podium zien. Ik ben altijd gefascineerd geweest door de dialoog en het experimenteren dat zich achter de schermen afspeelt. Tijdens de eerste onderzoeksfase heb ik met 84 verschillende dansmakers gesproken, en veel van die gesprekken voelen vandaag de dag nog urgenter aan. Met SoftMachine: The Return ben ik nooit uit dat proces gestapt. Mijn medewerkers en ik zijn voortdurend in contact gebleven, hebben samen getoerd en intellectueel met elkaar in gesprek gebleven, zelfs tijdens de isolatie van de pandemiejaren.

De beslissing om hierop terug te komen in de vorm van een tienjarig documentaireproject was voor mij een moment van diepe introspectie. Ik wilde terugblikken op mijn eigen pad van de afgelopen tien jaar, en tegelijkertijd kijken waar mijn medewerkers naartoe gaan. De vraag wat er verandert en wat blijft, was te boeiend om te negeren, zeker gezien het enorme archief dat we samen hebben opgebouwd. Toen ik het idee aan hen voorlegde, was er geen aarzeling. Het was simpelweg: ‘Laten we het doen – laten we het slimmer en beter maken, en er nog meer plezier aan beleven dan voorheen.

De romantiek van het project ligt in de grote vragen: Hoeveel decennia krijgen we eigenlijk als kunstenaars? Hoe komt het dat we nog steeds zulke goede vrienden zijn? En waarom zouden we die verhalen niet willen delen?”

Lees het hele interview (in het Engels)

De monumentale kunstinstallatie

Daniel Kok, samen met Luke George hoofdontwerper van Home Bound, vertelt meer over de monumentale kunstinstallatie Home Bound, waarbij het publiek meewerkt aan het creëren van een sociaal lappendeken van Utrecht.

“Touw biedt ons een manier om op een heel directe, fysieke en zichtbare manier met relaties om te gaan. Het stelt Luke en mij in staat om tegelijkertijd vertrouwen, terughoudendheid, toestemming, spanning en zorg te verkennen. Andere materialen kunnen deze zaken symbolisch suggereren, maar touw maakt ze direct tastbaar. Het laat zien wat het betekent als het ene lichaam invloed uitoefent op het andere, en hoe die ontmoeting vorm krijgt door aandacht, tempo en wederzijds bewustzijn. Het materiaal is eenvoudig, maar de relaties die het voortbrengt zijn dat helemaal niet. Die complexiteit is wat ons keer op keer naar touw blijft trekken.

Wat touw biedt en andere vormen niet, is een manier om onderhandeling zichtbaar te maken. Wanneer we met touw werken, kan het publiek zien dat er in realtime iets wordt uitgewerkt. Het lichaam wordt niet alleen geposeerd of weergegeven; het staat in relatie. Die relatie kan tegelijkertijd tederheid, ongemak, weerstand, stilte en zorg in zich dragen. Touw is krachtig omdat het zowel praktisch als symbolisch is. Het bindt, maar het verbindt ook. Het kan structuur creëren, maar het kan ook kwetsbaarheid blootleggen. Voor ons maakt dat het tot een rijke taal om na te denken over hoe mensen samenleven, niet alleen hoe ze elkaar aanraken.”

Lees het hele interview (in het Engels)

Een meeslepende voorstelling waarin verhalen vertellen en cocktails maken samenkomen

We spreken met drie artiesten: Eddie Hara, Serene Hui en Tam Thi Pham van IsLand Bar, een meeslepende voorstelling waarin verhalen vertellen en het mixen van cocktails samenkomen. De nieuwste versie van het stuk draait om verhalen van migranten.

“Migratie is al sinds de jaren ’50 of ’60 een interessant onderwerp in Europa. Nederland met de nieuwkomers uit de Indo-Nederlandse gemeenschap, de Molukkers en andere pro-Nederlandse Indonesiërs die zich aan het eind van de jaren ’40 bij het Nederlandse leger aansloten – nadat Indonesië in 1945 zijn onafhankelijkheid had uitgeroepen. Vervolgens Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk met Italiaanse en Turkse arbeiders die ze nodig hadden voor de groeiende industrieën in de jaren 70. Frankrijk met Marokkanen en Algerijnen. Engeland met Pakistani, Aziatische Indiërs en Jamaicanen. Later veroorzaakte de Vietnamoorlog ook een grote migratiegolf naar Canada, Australië, de VS en ook Europa. De lijst gaat maar door, en is tot op heden doorgegaan.

Er zal altijd migratie plaatsvinden, of het nu om politieke of economische redenen is. En nu zullen wij – de Aziatische kunstenaars die in Europa wonen – tijdens het festival zeker onze persoonlijke verhalen vertellen en delen met het Europese publiek.”