Hana Sakai x Toshiki Okada
Hana Sakai
Hana Sakai werd geboren in Seattle in de VS en groeide op in Kamakura, Kanagawa in Japan en begon in 1979 met ballet onder leiding van Toshiaki Hatasa. Ze sloot zich aan bij de Tachibana Balletschool en het Maki Asami Ballet, waar ze op haar veertiende werd geselecteerd voor de rol van Cupido en op haar achttiende haar debut maakte als hoofdrolspeelster.
Toen het nieuwe Nationale Theater van Tokio opende in 1997 sloot ze zich aan bij het nationale ballet van Japan. In 2003 werd ze de eerste Japanse danser die de titelrol danste van de première van Manon van Kenneth MacMillan bij het Japans nationaal ballet.
In 2013 begon ze haar artistieke samenwerking met Yasutake Shimaji bij de unit Altneu. Ze is een zeer gelauwerde danseres, en heeft onder andere de Award from the Ministry of Education in the Art Encouragement Prize (2009), de Nimura Dance Prize (2015), de Medal with the Purple Ribbon (2017), de 39e Akiko Tachibana Faoundation Special Award (2018) en de 69e Tokyo Newspaper Dance Art Award (2021) gewonnen.
Ze heeft opgetreden in The Dying Swan and Its Cause of Death (2021), in coproductie met de Dance Base Yokohama (geregisseerd door Toshiki Okada), dat op een lange tournee ging in Japan en in het buitenland. In november en december 2024 danste ze Giselle: A Summary in Aichi en Kanagawa. Ze is gastartiest bij DaBY en Aichi Prefectural Art Theater and Dance.
Toshiki Okada
Toshiki Okada is toneelschrijver, regisseur en auteur. Hij richtte theatergezelschap cheltfitsch op in 1997 en staat bekend om de opvallende relatie tussen taal en het lichaam in zijn werk.
Sinds zijn internationale debut in 2007 met Five Days in March bij Kunstenfestivaldesarts in Brussel heeft hij zijn werk gepresenteerd in meer dan 90 steden verspreid over Azië, Europa, Noord Amerika en Zuid Amerika.
Hij heeft werken gemaakt in opdracht van het Kunstenfestivaldesarts in België (Grand and Floor, 2013), Theater der Welt in Duitsland (Super Premium Soft Double Vanilla Rich, 2014), Ob/Scene Festival in Zuid Korea (NEW ILLUSION, 2022), en Wiener Festwochen in Oostenrijk (Metamorphosis of a Living Room, 2023) en heeft meerdere werken gemaakt in coproductie met theaters en festivals. Verder presenteerde hij God Bless Baseball (2015, Asian Arts Theatre) met een Japanse en Koreaanse cast en Pratthana – A portrait of Possesion (2018), gebaseerd op een roman van Thaise auter Uthis Haemamool, met een Thaise cast.
Sinds 2016 heeft hij voor vier opeenvolgende seizoenen stukken gereggiseerd in een bij Müncher Kammerspiele, waaronder The Vacuum Cleaner (2019) dat werd uitgenodigd voor de 2020 Theatertreffen in Berlijn. In 2022 werd ook zijn werk Doughnuts, dat werd gemaakt voor het Thalia Theater in Hamburg, uitgenodigd voor de Theatertreffen. In 2024 ging Homeoffice in première bij het Schauspielhaus Düsseldorf, en in mei 2025 speelde Wasting Away bij Schauspiel Hannover.
Als auteur publiceerde hij The End of the Moment We Had (Shinchōsha, 2007), waarmee hij de tweede Kenzaburō Ōe prijs won. In 2022 ontving hij de 35e Misima Yukio Prijs en de 64e Kumanichi Literatuurprijs voor zijn roman Broccoli Revolution (Shinchōsha).
Per 2025 is hij aangesteld als artistiek directeur van het Performing Arts Festival: Autumn Meteorite in Tokio, en per 2026 ook als artistiek directeur voor de podiumkunsten bij het Tokyo Metropolitan Theater.