- Performance
- Body Talks
Do not go gentle into that good night
Terwijl de wereld in elkaar stort, herleeft het activisme, soms oprecht en daadkrachtig, soms als goedbedoelde lege huls. Met deze interventie onderzoekt Dries Verhoeven de esthetiek van verzet. Kan een artistieke uiting verandering teweegbrengen, of is het protest een tandeloos ritueel? Geloven we in de impact van onze acties, of worden we moedeloos bij het aanzien van alle politieke en maatschappelijke stilstand?
Vanaf het dak van de Stadsschouwburg Utrecht steekt een arm over de rand van het gebouw, een afgietsel van de arm van Dries Verhoeven zelf. Uit een megafoon in de hand schalt een stem over de straat: een zeseneenhalf uur durende voordracht van Dylan Thomas’ gedicht ‘Do not go gentle into that good night’. De vertolking schuurt tussen strijdbaarheid, urgentie en de rauwe randjes van uitputting.
Deze publieke interventie vormt een onvermoeibare oproep tot verzet in een tijd waarin politieke en ecologische crises de dagelijkse realiteit bepalen. Voorbijgangers worden onverwachts geconfronteerd met een stem die boven de straat zweeft; een uitnodiging om na te denken over welke vormen van weerstand nog betekenis hebben in een tijdperk van cynisme en metaalmoeheid.
“Kunnen wij als kunstenaars echt optreden tegen dictatoriale regimes, tech-miljardairs en oorlogshitsers?” vraagt Verhoeven zich af. “Soms vind ik dat idee nogal absurd. Zijn we niet gecompromitteerd door de systemen waarin we ons begeven? Een politiek standpunt in de kunst is tegenwoordig ook modieus en soms bijna vrijblijvend. Daagt zo’n gebaar de tirannie echt uit, of troost het alleen de culturele middenklasse? Kan kunst een effectief middel voor verzet zijn?”
Do not go gentle into that good night is zowel een performance als een object—een indringende interventie die de spanning onderzoekt tussen activisme en spektakel, protest en poëzie, overtuiging en twijfel.