Everything Must Go

Alles is een grap, maar niets is grappig. Of alles is grappig, en niets is een grap.

In een bar die niet echt bestaat, ergens in het hart van de stad of diep onder de oppervlakte van de aarde, vloeien tranen, drank en onwelkome gedachten over de rand. De wereld buiten spookt door de ruimte als een geest die niet te verdrijven is. Achter de deuren is iets catastrofaal misgegaan: de economie is ingestort, steden liggen in puin en snelwegen zijn overstroomd met modder. Binnen praten mensen in cirkels, en die cirkels keren onvermijdelijk altijd terug naar hetzelfde punt. Hier.

In deze meeslepende fysieke voorstelling verkent Forced Entertainment de grenzen van onze menselijkheid. De vaste groep performers, voor de gelegenheid bijgestaan door Seke Chimutengwende, navigeert door een landschap waarin de grens tussen het individu en de machine vervaagt. Ze spreken, maar de woorden zijn niet van hen. Door hun kenmerkende gebruik van AI-stemmen en haarscherpe lip-sync onderzoekt de groep de relatie tussen onze menselijke aanwezigheid en de fantoomverlangens die de kapitalistische machine in ons opwerpt.

De teksten van Tim Etchells boetseren alledaagse taal tot een dwarse, dadaïstische poëzie die tegelijkertijd komisch en woedend is. Op het podium ontmoeten algoritmische uitingen de dynamische, zwetende en uitgeputte lichamen van de performers.

Na veertig jaar radicale samenwerking blijft Forced Entertainment ons een spiegel voorhouden. Ze tonen een wereld waarin mensen praten om de stilte van een gebroken hart of een gemiste kans te overstemmen, vechtend om een hartslag te vinden in een werkelijkheid die steeds kunstmatiger aanvoelt.