last portrait – 4 channel video installation

last portrait is een meerjarig project dat in het voorjaar van 2025 in première ging als een voorstelling van een uur binnen een doorlopende installatie. Deze vierkanaalsdocumentaire, die doorgaans deel uitmaakt van die ruimte, is een reflectie op arbeid. De filmweeft verbindingen tussen de families van de makers over de vier schermen en hoofdstukken heen: „Come back/回来”, „Labour/Arbeit”, „Water” en „Fall”. Hier bieden de kunstenaars deze ervaring voor het eerst aan los van de voorstelling en de volledige installatie.

Deze videoarchieven bevatten fragmenten uit het dagelijks leven, waarbij de ethische dilemma’s die gepaard gaan met zeer persoonlijk familiemateriaal worden geaccepteerd. Ho en Naue maken gebruik van materiaal met uiteenlopende esthetische kenmerken en achtergronden: bewust gecreëerd documentair materiaal, stiekem opgenomen gesprekken, zeer intieme berichten die zijn verstuurd in staten van psychose, en zelfs een performancekunstfragment dat is achtergelaten voor hun toekomstige zelf.

Onbeantwoorde vragen, zoals hoe om te gaan met de dood en hoe te leven met verlies, doordringen het werk, dat een intiem, openhartig en soms pijnlijk portret samenstelt van de mensen die centraal staan in dit project.

Gedurende twee jaar hebben de kunstenaars tijd besteed aan de plekken en mensen waarmee ze zijn opgegroeid. Soms samen, soms apart, maar altijd in dialoog, hebben ze een archief van documenten verzameld, waarvan een deel te zien is in deze video’s, naast een voortdurende stroom van videomateriaal dat door Ho’s moeder is gefilmd en gedeeld in hun familiegroepschat.

Binnen het project last portrait nodigt deze video-installatie het auteurschap, de stemmen en het fysieke beeld uit van twee families – de afwezige mensen waar het werk om draait. Terwijl de performers in het live-werk deze afwezige leden oproepen, vestigt dit videoarchief hun werkelijke aanwezigheid en draagt hen over tijd, geografische afstand en de dood heen. Deze scènes uit het geleefde leven weerspiegelen fysieke motieven in de voorstelling, en bieden een glimp van de achtergrond van de performatieve gebaren.