The Bench (by accident)

De wereld is absurd, en het is tijd om te accepteren dat het verkennen van die absurditeit de enige manier om die wereld eerlijk te ontmoeten. Deze performance volgt een to-do lijst: een opeenvolging van aanwijzingen, een manier om ons van A naar B te verplaatsen zonder precies te weten waar we naartoe gaan. In iets dat lijkt op een wachtkamer zwemt een vis in zijn eigen vijver. Een klok vergeet de tijd. Twee performers maken een reeks beloftes rondom de zin ‘Ik ga …’. In dit choreografische en linguïstieke spel raken ze de weg kwijt. Stemmen veranderen in oproepen. Stukje bij beetje roept het werk de diepzee op als een plek van resonans, ecologische rouw en collectief luisteren.

In de kern reflecteert The Bench op eenzaamheid en isolatie binnen stedelijke maatschappijen die geobsedeerd zijn door productiviteit en vooruitgang. In plaats van oplossingen te bieden doet de performance een ander voorstel: langzamer leven, verdwaald raken en luisteren als vormen van verzet. Volgend op hun autobiografische performance installatie last portrait (2025) keren ashleyho+domeniknaue terug naar SPRING met deze première. Artistiek begeeft het werk zich op de kruising tussen choreografie, tekst, geluid, beeld en ontwerp.

Dit is hun gedachtenexperiment over bezinning vanuit het perspectief van een generatie die probeert te bouwen aan een toekomst temidden van haast angstaanjagende “vooruitgang” of verval. Het werk wijst op de onmiskenbare waarheid dat onze toekomsten, nu meer dan ooit, in elkaar verwikkeld zijn. The Bench is waar we elkaar ontmoetten, en waar we elkaar weer terug zullen zien. Het is een verkenning van humor, en van redding door middel van fantasie.

The Bench wordt speels en een beetje pijnlijk.
Een gevoel dat op een avond kwam en weer verdween. De horizon die langzaam verdwijnt.
Hier, voor ons, een eenzaam stuk
Een verlangend stuk
Een stuk voor de romanticus, een somber hart
Een moment van heling stuk
Een diep-verlangen-naar-een-antwoord-van-wie-me-ook-maar-hoort stuk