SPRING Performing Arts Festival
12 - 21 mei 2022 UTRECHT
 
 
 

Ensaio Para Uma Cartografia - Monica Calle

 

Op een bandopname van een repeterend orkest, oefent een groep van twaalf vrouwen hun stuk. Het zijn actrices. Ze oefenen een dansstuk. Bij dansers is vaak al aan hun rechte houding en gespierde lichaam te zien dat ze veel geoefend hebben: Een opleiding van vier jaar, vaak voorafgegaan door heel veel dansles en vooropleidingen. En veel oefenen.Een professional, in welke discipline dan ook, heeft er vaak veel vlieguren op zitten. Er is veel onderzoek gedaan naar de vraag of talent aangeboren is of aangeleerd. Waar ze achter kwamen is dat de mensen die de top behaalden veel vlieguren hebben gemaakt. De grens ligt hierbij grofweg op 10.000 uur, oftewel 10 jaar.

Dat deze actrices dit aantal trainingsuren nog niet hadden gemaakt, was te zien. De pasjes gingen niet allemaal gelijk en vaak moest er weer overnieuw begonnen worden. En nog een keer. En nog een keer. Dit was voor zowel de actrices alsook voor sommige mensen in het publiek te vermoeiend. Ook gingen de vrouwen de uitdaging aan om de muziek voor hun stuk zelf te spelen. De cello’s, violen en bassen kwamen tevoorschijn. Niet gelijk de makkelijkste instrumenten om te bespelen wil je er wat mooie noten uitkrijgen. Ook hier miste de ervaring en moest er steeds weer overnieuw begonnen worden. Hierbij rijst ook de vraag of je, als je ouder wordt, nog wel zo makkelijk kan veranderen van discipline. Of dat je vast blijft zitten aan de keuze die je in je jeugd hebt gemaakt. Je hebt niet de vereiste oefening. Alhoewel je natuurlijk wel andere ervaringen meebrengt.

Om het nog een stapje moeilijker te maken, kwamen ook de spitzen tevoorschijn. Iets waar niet iedere danser zich aan durft te wagen. Eén voor één werden de spitzen vastgestrikt en een aantal pasjes gezet. Totdat iemand er zichtbaar veel plezier in had en het ook lang kon volhouden. Toch een aangeboren talent?

Wat wel een positief verschil is met de toptalenten is de perfectie van imperfectie. Dit kwam vooral terug in de lichamen van de dames. Variërend van leeftijd tussen de 22 en 50 jaar, waarbij ieder onsje meer duidelijk te zien was. Dit in tegenstelling tot de professionele dansers waar vaak alleen maar jonge afgetrainde lichamen moeilijke houdingen tevoorschijn toveren. Dan moet ik toch eerlijk toegeven dat het heerlijk is om te zien dat ieder lichaam uniek is, niet perfect, maar daardoor ook juist weer wel. En dat het fijn is geen stereotype danslichaam voorgeschoteld te krijgen waardoor je zelf alleen nog maar onzekerder in de spiegel kijkt.

In de ‘grand finale’ kwamen de dames in een lijn naar voren gedanst met de inmiddels zo vaak geoefende pasjes. De gezichten leken opgelucht, blij haast, dat het erop zat. Dat het ze is gelukt een stuk te maken buiten hun comfort-zone. Onder daverend applaus.

 

Geschreven door Liesbeth Berg-Meulenberg

& meer