SPRING on Screen
nog te zien t/m 31 mei
 
 
 

Dansen tegen de verdrukking in

 

Een prachtig en indrukwekkende openingsscène van Through the Skin waarbij twee vrouwen ineengestrengeld zitten en samen in een groot net zijn gevangen. Langzaam ontpopt zich een ritueel van tedere intimiteit dat culmineert in een wilde paringsdans. En dat allemaal in het doorschijnende net. De danseressen Mitra Ziaee Kia en Hiva Sedaghat komen uit Iran waar dans verboden is. Dans is daar een ondergrondse activiteit. Als ze daar een uitvoering geven dan komt er alleen publiek op uitnodiging. Sinds de islamitische revolutie is de paternalistische overheid sterk uitgebreid en worden orthodox islamitische geboden aan de hele samenleving opgedrongen. Vrouwen moet gesluierd over straat, dans en naakt zijn verboden. Dat maakt deze voorstelling pregnant. Hier staan ongesluierde vrouwen op het podium die niet alleen dansen maar ook uiting geven aan lesbische seksualiteit en hun lichaam tonen. Voor het doorgewinterde SPRING - publiek zal deze voorstelling geen aanstoot geven, ook het bloot was niet echt bloot, de dames hadden kuis oma-ondergoed aan. Het net waarin de danseressen zaten deden mij denken aan de verplichte sluier. Voor vrouwen rest er niets anders dan binnen de sluier zoeken naar vrijheid. En dat zien we hier op het podium: twee vrouwen die zoeken naar vrijheid en bevrijding maar binnen de grenzen van het net blijven. Kennis van deze achtergrond maakt deze voorstelling bijzonder. Dans is hier symbool voor bevrijding van onderdrukking en beknotting van de vrouw. Wat wij hier op het podium zien is een esthetische appel voor feminisme. Na afloop is er een zeer boeiend en aangrijpend tien minuten nagesprek met de danseressen. Hoewel ze hier in Nederland vrijheid hebben, zitten ze nog steeds gebonden aan de onvrijheid in Iran. In het buitenland zijn zij artiesten, in Iran doen zij illegale activiteiten waarmee ze het risico lopen bestraft te worden. Voor het publiek is het vrijblijvend. Wij kijken ernaar en zien de schoonheid van de omwonden verstrengeling van lichamen. Misschien dat de muzikale begeleiding een weergave is van de spanning. De muziek is ronduit lelijk en afstotelijk. En dat schuurt met de dans. Het is duidelijk dat het niet een onschuldige lieflijke voorstelling is. Met mooie muziek en zonder het oma-ondergoed was de voorstelling een feest van vrijheid geweest. Zoals die nu is, is het een schreeuw om vrijheid. Het publiek gaat naar huis – of zoals ik haast ik me naar de volgende SPRING-voorstelling – maar de danseressen moeten weer terug naar het misogyne Iran. 

Door Floris van den Berg
© Babak Haghl 

& meer

 

Nieuwsbrief

Meld je aan voor onze nieuwsbrief