SPRING in Autumn
27-29 okt UTRECHT
SPRING in Autumn
27-29 okt UTRECHT
 
 
 

Common Ground - Anouk van Dijk

 

Van speelse kinderlijke ontdekkingen tot totale individuele uitputting: een lijdensweg van het houden van.

Common Ground begint als een eenvoudige opstelling van twee ijzersterke performers die samen hun speelvloer lijken te verkennen. Hun kortgeschoren haren tonen een vorm van solidariteit in een stuk wat al snel een machtsspel tussen de twee wordt. Er lijken door het stuk heen elementen van kinderspellen gebruikt te worden om constant een reactie bij elkaar uit te lokken. Zo proberen de performers op een speelse manier altijd boven elkaar te staan. Het begint bij een sprintje trekken om in elkaars ruimte te komen maar suddert in alle bewegingen door. Binnen hun communicatie leren ze over elkaars grenzen en spreken ze met elkaar tot ze een vorm van synchroniciteit bereiken. Voor even lijken ze in hun bewegingen een gelijkwaardige macht te hebben bereikt. Ik beeld mij vanaf dit punt het groeien van een romantische relatie tussen de twee in. Wat begint als een kalverliefde groeit in het stuk uit tot een moeizame communicatie waarin de donkere kanten van een verstandhouding zeker niet worden verborgen.

Dit spelen met licht- en donker komt terug in het visueel verrassende aspect op het podium. De dansers dragen een beige tuniek die in het midden van de voorstelling worden verwisseld door een soortgelijke zwarte. Vanaf dit punt verandert de energie van de muziek en de ruimte. Hoe de performers elkaar eerst onschuldig probeerden op te zoeken om elkaars taal te begrijpen, worden de bewegingen nu groter. Het witte zeil op de grond wordt, tot mijn verbazing, opengerukt als een wond binnen hun relatie die met de voeten van de vrouw gevuld probeert te worden. Er wordt vergeven en om vergeving gevraagd. Er wordt gevochten en samen geslapen. De twee gebruiken elkaar als letterlijke steunpunten in indrukwekkende samengevlochten sculpturen van hun lichamen. Ze lijken door dit tweede gedeelte van de voorstelling steeds meer voort te bewegen als individuen, die toch niet volledig zonder elkaar kunnen. Dit bouwt op tot een fysieke climax van de vrouw die al haar spieren aanspant om haar balans te kunnen behouden voor een onaangename tijd. Een individuele uitputtende taak om de relatie in stand te houden. Haar zweetdruppels die op de grond vallen zorgen ervoor dat ik haar pijn kan voelen vanaf de derde rij.

Het witte zeil wordt uiteindelijk volledig in tweeën gesplitst. Wat eerst een speelveld was, lijkt nu als een symbool voor alle lasten te staan die om de naakte schouders van de dansers gedragen wordt. De tunieken zijn inmiddels uitgetrokken en de naaktheid van de performers maakt ze extra kwetsbaar. Ze lijken elkaar nog één keer op een intieme manier te ontmoeten, waarna ze hun gedeelte van het zeil individueel over het podium slepen. Met de felle tl-lichten erop geschenen toont dit een mystieke verschijning. Na de tocht vallen de twee uitgeput in elkaars armen, waarin ze elkaar proberen op te vangen ondanks de fysieke en emotionele uitputting. Vanaf hier scheiden hun wegen. Net zoals het doek zich heeft gesplitst tot twee delen, splitst het koppel zich ook weer tot twee individuen. Het spel is gestopt en de machtsverhouding is opgeheven. 

Het publiek wordt achtergelaten met een dynamisch tijdloos verhaal. Anouk van Dijk heeft mij aangenaam verrast, geïntroduceerd en mijn interesse opgewekt tot de meeslepende wereld van dans.

 

Geschreven door Melissa Schipper

& meer

 
 

SPRING passe-partout

Bestel