SPRING in Autumn XXXL
28 okt - 15 nov UTRECHT
 
 
 

BLOG: Voorpret

 

SPRING-blogger en filosoof Floris van den Berg beschrijft welke drie voorstellingen hem aanspreken!

- Verloren sei uns der Tag, wo nicht ein Mal getanzt wurde! Friedrich Nietzsche

Ik bestudeer het programma van SPRING om een lijstje met drie voorstellingen waar ik naar uitkijk te kunnen opstellen. Op basis waarvan kies je een voorstelling uit? Als frequent bezoeker van modern dans en theater weet ik dat het moeilijk vast te stellen is hoe een voorstelling zal zijn. Dat is precies wat een festival als SPRING zo speciaal en aantrekkelijk maakt: je kunt van te voren niet precies voorspellen wat zich voor je ogen zal afspelen. Vorig jaar bleek één van mijn top drie voorstellingen achteraf juist de minst aansprekende te zijn. Dit zijn mijn drie favorieten, op basis van de aankondigingstekst, foto’s en (soms) trailers.

3. Ephemeral Data van Jeroen van Loon is een mandala van zand in de vorm van een afbeelding van Utrecht die op de Neude in Utrecht in 10 dagen wordt gemaakt. Het klinkt als een fascinerende performance waarin de boeddhistische traditie van mandala maken een nieuwe vorm krijgt. Theaterstellingen zijn vluchtig, behalve als er over wordt geschreven of wanneer de videoregistratie daarvan op het internet toegankelijk blijft, maar over het algemeen zijn we geneigd kunstwerken zolang mogelijk te willen bewaren. Een kunstwerk dat in tien dagen wordt gecreëerd en dan wordt uitgewist voelt ongemakkelijk. Ik kijken hoe het wordt gemaakt en ik wil er bij zijn wanneer het wordt gewist. En dat doet nu al pijn, ook al weet ik dat het wissen deel uitmaakt van het project.  

2. One of a kind van Vincent Riebeek. Dat ik deze kies is niet helemaal eerlijk, want ik heb de voorstelling al gezien in Frascati in Amsterdam. Daar was ik zeer onder de indruk van dit kitsch dansspektakel dat ik de voorstelling nogmaals wil zien. De maskers van de acteurs zetten je flink op het verkeerde been. Vrolijk, kleurrijk, misschien grensverleggend – afhankelijk waar je grenzen zijn natuurlijk – en tegelijkertijd worden maatschappelijke vraagstukken over genderidentiteit aan de kaak gesteld.

1.10000 gestures door Boris Charmatz. Alles aan de voorstelling spreekt tot de verbeelding. Ik ben erdoor getriggerd. Misschien komt het door de titel met 10000 er in. Er is een hele serie van die dikke vierkante boeken van naar ik meen Taschen over 10000 stoelen, 10000 wandelingen, 10000 ideeën, et cetera. De associatie spreekt me aan. En het idee dat de dansers 10000 poses slechts één keer aannemen. De foto die de voorstelling aankondigt is een intrigerend tableaux vivant met een kluwen mensen met in elkaar gevlochten dansers – het doet in de verte denken aan de chaotische maar intrigerende groep van de Nachtwacht.

Ik verbaas mezelf over de kloof tussen mijn eigen zittende burgermansbestaan en het zinderende spektakel waar ik me als bezoeker weer aan mag laven. 

© One of a kind: Thomas Lenden

& meer

 

Nieuwsbrief

Meld je aan voor onze nieuwsbrief